Ὁ ὅσιος Πατὴρ ἡμῶν Ἐφραὶμ ὁ Σῦρος

Βίος

Ὁ ὅσιος Ἐφραὶμ ἐγεννήθη περὶ τὸ 306 εἰς Νίσιβιν τῆς Μεσοποταμίας ἀπὸ χριστιανικὴν οἰκογένειαν. Ἐμαθήτευσε καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐδίδαξεν εἰς τὴν περίφημον σχολὴν τῆς Νισίβεως ὑπὸ τὸν ἅγιον Ἰάκωβον τὸν Νισιβίτην. Ὅταν ἡ πόλις περιῆλθεν εἰς τοὺς Πέρσας τὸ 363, μετῴκησεν εἰς Ἔδεσσαν, ὅπου ἔζησε ἀσκητικῶς ὡς διάκονος, διδάσκων καὶ συνθέτων ὕμνους ἕως τῆς κοιμήσεώς του τὸ 373.

Διδασκαλία

Συνέγραψε ἑκατοντάδες ὕμνων («μαδρασέ») καὶ ποιημάτων («μέμρε») στὰ συριακά, ὁμιλίας ἑρμηνευτικάς, ἀσκητικοὺς καὶ ἀντιαιρετικοὺς λόγους. Ἀντιμετώπισε τὶς αἱρέσεις τῶν Ἀρειανῶν, τῶν Μαρκιωνιτῶν καὶ τῶν Μανιχαίων ὄχι μὲ φιλοσοφικὴν ὁρολογίαν ἀλλὰ μὲ θεολογικὴν ποίησιν. Ὁ περίφημος «Λόγος εἰς τὴν δευτέραν Παρουσίαν» καὶ ἡ προσευχή «Κύριε καὶ Δέσποτα τῆς ζωῆς μου» ποὺ ἀναγινώσκεται κατὰ τὴν Μεγάλην Τεσσαρακοστὴν παραμένουν ζωντανὰ μέσα στὴν λατρείαν.

Σημασία

Ὑπῆρξε γέφυρα μεταξὺ τῆς συριακῆς καὶ τῆς ἑλληνικῆς θεολογικῆς παραδόσεως. Ἡ θεολογικὴ ποίησίς του ἀπέδειξεν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δύναται νὰ κηρυχθῇ μὲ τὸ κάλλος τοῦ ποιητικοῦ λόγου, ὄχι μόνον μὲ τὴν αὐστηρότητα τῶν ὅρων.