Ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, Ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας

Βίος

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, ὁ ἐπικαλούμενος Θεοφόρος, διεδέχθη τὸν ἅγιον Εὐόδιον εἰς τὴν ἕδραν τῆς Ἀντιοχείας περὶ τὸ 70 μ.Χ. καὶ ἐποίμανε τὴν Ἐκκλησίαν ἐπὶ τέσσαρας περίπου δεκαετίας. Συνελήφθη κατὰ τὸν διωγμὸν τοῦ αὐτοκράτορος Τραϊανοῦ καὶ μετεφέρθη δέσμιος εἰς Ῥώμην, ὅπου ἐτελειώθη ῥιφθεὶς εἰς τὰ θηρία τοῦ ἀμφιθεάτρου περὶ τὸ 107 μ.Χ.

Διδασκαλία

Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς πορείας του πρὸς τὸ μαρτύριον ἔγραψεν ἑπτὰ ἐπιστολὰς πρὸς τὰς Ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου, τῶν Μαγνησιέων, τῶν Τραλλιανῶν, τῶν Ῥωμαίων, τῶν Φιλαδελφέων, τῶν Σμυρναίων καὶ πρὸς τὸν Πολύκαρπον. Ἐν αὐταῖς διατυπώνει πρώιμα ἀλλὰ σαφέστατα τὸ τριμερὲς ἱερατικὸν ἀξίωμα — ἐπίσκοπος, πρεσβύτεροι, διάκονοι — καὶ ἀναδεικνύει τὴν Θείαν Εὐχαριστίαν ὡς «φάρμακον ἀθανασίας». Ὁ ἴδιος ὀνομάζει τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ «καθολικὴν Ἐκκλησίαν», ὅρος ποὺ ἀπαντᾶ ἐδῶ διὰ πρώτην φοράν.

Σημασία

Ὁ Ἰγνάτιος ἀποτελεῖ τὸν συνδετικὸν κρίκον μεταξὺ τῆς ἀποστολικῆς γενεᾶς καὶ τῆς πατερικῆς θεολογίας. Ἡ ἀκλόνητος προσήλωσίς του στὸ μαρτύριον καὶ ἡ θεολογία του περὶ τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας πέριξ τοῦ ἐπισκόπου παραμένουν θεμελιώδεις γιὰ τὴν ὀρθόδοξον ἐκκλησιολογίαν.