Ἄξιόν ἐστι μεγαλύνειν σε τὸν ζωοδότην

Ἄξιόν ἐστι, μεγαλύνειν σε τὸν ζωοδότην,

τὸν ἐν τῷ Σταυρῷ τὰς χεῖρας ἐκτείναντα,

καὶ συντρίψαντα τὸ κράτος τοῦ ἐχθροῦ.

Ἔφριξεν ἡ γῆ, καὶ ὁ ἥλιος Σῶτερ ἐκρύβη,

σοῦ τοῦ ἀνεσπέρου φέγγους Χριστέ,

δύσαντος ἐν τάφῳ σωματικῶς.

Ὕπνωσας Χριστέ, τὸν φυσίζωον ὕπνον ἐν τάφῳ,

καὶ βαρέος ὕπνου ἐξήγειρας,

τοῦ τῆς ἁμαρτίας, τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος.

Θρῆνον ἱερόν, δεῦτε ᾄσωμεν Χριστῷ θανόντι,

ὡς αἱ Μυροφόροι γυναῖκες πρίν,

ἵνα καὶ τὸ Χαῖρε ἀκουσώμεθα σὺν αὐταῖς.

Ἡ Στάσις Β’ ἀνοίγει μὲ τὸ μεγαλυνάριο πρὸς τὸν Ζωοδότη ποὺ σταυρώθηκε καὶ ἐτάφη. Σημείωσις: αὐτὸς ὁ ὕμνος δὲν ταυτίζεται μὲ τὸ Ἄξιον Ἐστὶν τὸ Θεοτοκίον ποὺ ψάλλεται στὴ Θεία Λειτουργία· πρόκειται γιὰ αὐτοτελὲς μεγαλυνάριο τοῦ Ἐπιταφίου Θρήνου, μὲ διαφορετικὴ μετρικὴ καὶ θεολογικὴ στόχευση. Συνδυάζει τὴν κοσμολογικὴ ἀνταπόκριση στὸν θάνατο τοῦ Λόγου (ἡ γῆ φρίσσει, ὁ ἥλιος κρύβεται) μὲ τὴν σωτηριολογικὴ ἑρμηνεία: ὁ Χριστὸς ὕπνωσε «τὸν φυσίζωον ὕπνον» ποὺ ἐγείρει τὴν ἀνθρώπινη φύση ἀπὸ τὸν βαρὺ ὕπνο τῆς ἁμαρτίας.

Δεῖτε τὸ πλῆρες κείμενο τῶν τριῶν στάσεων στὸν Ἐπιτάφιο Θρῆνο.