Αἱ Γενεαὶ Πᾶσαι

Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, ὕμνον τῇ Ταφῇ σου,

προσφέρουσι Χριστέ μου.

Καθελὼν τοῦ ξύλου, ὁ Ἀριμαθαίος,

ἐν τάφῳ σε κηδεύει.

Μυροφόροι ἦλθον, μύρα σοι Χριστέ μου,

κομίζουσαι προφρόνως.

Δεῦρο πᾶσα κτίσις, ὕμνους ἐξοδίους,

προσοίσωμεν τῷ Κτίστῃ.

Ὡς νεκρὸν τὸν ζῶντα, σὺν Μυροφόροις πάντες,

μυρίσωμεν ἐμφρόνως.

Ζωοδότα Σῶτερ, δόξα σου τῷ κράτει,

τὸν ᾍδην καθελόντι.

Ἡ Στάσις Γ’ ἀλλάζει μετρικὸ σχῆμα — βραχύτερα τρίστιχα, σὲ ἦχο γ’ — καὶ μεταφέρει τὸν Ἐπιτάφιο Θρῆνο ἀπὸ τὸ θαυμαστικὸ θεολογικὸ ὕψος τῶν προηγούμενων στάσεων στὸ ἀνθρωπολογικὸ κέντρο: ὁ Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας καὶ ὁ Νικόδημος καθαιροῦν τὸ Σῶμα, οἱ Μυροφόρες προσέρχονται μὲ τὰ μύρα, ὁλόκληρη ἡ κτίσις προσφέρει «ὕμνους ἐξοδίους». Ὁ ὕμνος κλείνει μὲ τὴν λαμπρὴ δοξολογία τοῦ Ζωοδότη ποὺ καθαιρεῖ τὸν ᾍδη — προετοιμάζοντας λειτουργικῶς τὴν Ἀνάστασιν ποὺ θὰ ἀνατείλει λίγες ὥρες ἀργότερα στὸν Ὄρθρο τοῦ Πάσχα.

Δεῖτε τὸ πλῆρες κείμενο τῶν τριῶν στάσεων στὸν Ἐπιτάφιο Θρῆνο.