Ψαλμὸς Ν' (50) — «Ἐλέησόν με ὁ Θεός»

«Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου,

καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου…»

Ὁ Πεντηκοστὸς Ψαλμὸς (Ν’) εἶναι ὁ κατ’ ἐξοχὴν ψαλμὸς τῆς μετανοίας στὴν ὀρθόδοξη παράδοση. Συντέθηκε ἀπὸ τὸν Προφήτη καὶ Βασιλέα Δαβὶδ μετὰ τὴν ἐπιστροφή του στὴ συνείδηση τοῦ ἁμαρτήματος μὲ τὴ Βηρσαβεὲ καὶ τὸν Οὐρία — ὅταν ὁ Προφήτης Νάθαν τὸν ἤλεγξε. Στὴ Σεπτουαγίντα ἀριθμεῖται ὡς Ν’ (50)· στὸ Ἑβραϊκὸ μασοριτικὸ κείμενο ὡς 51.

Λειτουργικὴ χρήση:

• Στὸν Ὄρθρο καθημερινά, μετὰ τὸ ἐξάψαλμο.
• Στὸ Μικρὸ καὶ Μέγα Ἀπόδειπνο ὡς πρῶτος ψαλμός.
• Σὲ ὅλες τὶς Ὥρες (Α’, Γ’, ΣΤ’, Θ’).
• Στὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως πρὸ τῆς εὐχῆς συγχωρήσεως.
• Στὸν Μέγα Κανόνα καὶ στὶς Παρακλήσεις.

Δομικὰ ἀπαρτίζεται ἀπὸ 21 στίχους ποὺ διαρθρώνονται σὲ τρεῖς ἑνότητες: ὁμολογία ἁμαρτίας (στ. 1–6), αἴτηση καθάρσεως καὶ ἀνακαινισμοῦ (στ. 7–14), καὶ προσφορὰ εὐχαριστίας μὲ ἐσχατολογικὴ προοπτικὴ (στ. 15–21). Οἱ τελευταῖοι στίχοι, ποὺ ἀναφέρονται στὴν ἀνοικοδόμηση τῶν τειχῶν τῆς Σιών, θεωροῦνται ἀπὸ μέρος τῶν ἐρευνητῶν μεταγενέστερη μετεξιλιακὴ προσθήκη.

Πλῆρες κείμενο: Wikipedia (ελ) · Ἑλληνικὸς Βιβλικὸς Κῶδιξ — Septuaginta.