Τρισάγιον — Προοίμιον τῶν Ἀκολουθιῶν

Τὸ προοίμιο ποὺ ξεκινᾷ σχεδὸν κάθε ἀκολουθία καὶ ἰδιωτικὴ προσευχή. Ἀπαγγέλλεται μετὰ τὸ «Βασιλεῦ Οὐράνιε».

(Σταυρός) Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (τρὶς)

(Σταυρός) Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς·

Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν·

Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν·

Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν,

ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον. (τρὶς)

Δόξα Πατρὶ… Καὶ νῦν…

Πάτερ ἡμῶν… (βλ. ξεχωριστὴ ἀνάρτηση)

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία… — ἐκφώνησις τοῦ ἱερέως.

Δομὴ ἑνὸς ἀρχαίου ὀρθοδόξου τυπικοῦ: τρισάγιος ὕμνος → δοξολογικὸ ἐπισφράγισμα → προσφώνησις πρὸς τὴν Ἁγία Τριάδα → τριπλῆ ἱκεσία → Πάτερ ἡμῶν. Ὁ ὕμνος «Ἅγιος ὁ Θεός», κατὰ τὴν παράδοσι, ἀκούστηκε ἀπὸ ἕνα παιδὶ ποὺ ἀνυψώθηκε ἐν ἐκστάσει στὴν Κωνσταντινούπολι ἐπὶ Πατριάρχου Πρόκλου (434–446), κατὰ τὴν ἑβδομάδα ἑνὸς μεγάλου σεισμοῦ. Ἐπικυρώθηκε δὲ θεσμικὰ στὴν Δ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Χαλκηδόνος (451).