Ἡ Ζωὴ ἐν Τάφῳ

Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ, κατετέθης Χριστέ,

καὶ Ἀγγέλων στρατιαὶ ἐξεπλήττοντο,

συγκατάβασιν δοξάζουσαι τὴν σήν.

Ἡ ζωὴ πῶς θνῄσκεις; πῶς καὶ τάφῳ οἰκεῖς;

τοῦ θανάτου τὸ βασίλειον λύεις δέ,

καὶ τοῦ ᾍδου τοὺς νεκροὺς ἐξανιστᾷς.

Μεγαλύνομέν σε, Ἰησοῦ Βασιλεῦ,

καὶ τιμῶμεν τὴν Ταφὴν καὶ τὰ Πάθη σου,

δι’ ὧν ἔσωσας ἡμᾶς ἐκ τῆς φθορᾶς.

Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ κατετέθης Χριστέ,

καὶ θανάτῳ σου τὸν θάνατον ὤλεσας,

καὶ ἐπήγασας τῷ Κόσμῳ, τὴν ζωήν.

Ἡ Στάσις Α’ τῶν Ἐγκωμίων ἀνοίγει τὸν Ἐπιτάφιο Θρῆνο μὲ τὸ ὑπερβατικὸ παράδοξο τῆς Σταυρώσεως: ἡ Ζωὴ —ὁ ἴδιος ὁ ἐνσαρκωμένος Λόγος— κεῖται νεκρή, καὶ ὅμως διὰ τοῦ θανάτου της ἀνοίγει τὰ μνημεῖα. Ψάλλεται μετὰ στίχων ἀπὸ τὸν 118ο Ψαλμό (Ἄμωμος), ἕναν στίχον γιὰ κάθε τροπάριο. Στὴν Ἑλληνικὴ Ὀρθόδοξη παράδοση οἱ τρεῖς στάσεις ψάλλονται τὴ νύχτα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, μπροστὰ στὸν στολισμένο Ἐπιτάφιο, μὲ τὴν λατρευτικὴ προσμονὴ τῆς Ἀναστάσεως νὰ διατρέχει τὴ θρηνητικὴ ποιητικὴ ἐπιφάνεια.

Δεῖτε τὸ πλῆρες κείμενο καὶ τῶν τριῶν στάσεων στὸν Ἐπιτάφιο Θρῆνο.