Ἅγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες τῆς Σεβαστείας

Στὴν ἐποχὴ τοῦ Λικινίου (320 μ.Χ.), ὁ ρωμαϊκὸς στρατὸς ἦταν ἀκόμα ἀνεκτικὸς πρὸς τοὺς χριστιανοὺς στρατιῶτες, ἀλλὰ τοπικοὶ ἀξιωματοῦχοι σὲ ὁρισμένες ἐπαρχίες ἀκολουθοῦσαν διαφορετικὴ πολιτική. Στὴ Σεβάστεια τῆς Μ. Ἀσίας (σημερινὴ Σιβᾶς, Τουρκία), σαράντα στρατιῶτες τῆς ἴδιας λεγεώνας ὁμολόγησαν δημοσίως τὴν πίστη τους.

Ὁ διοικητὴς τοὺς ἔριξε γυμνοὺς πάνω σὲ μιὰ παγωμένη λίμνη γιὰ ὅλη τὴ νύχτα. Στὴν ἀκτή, ζεστὸ λουτρὸ ἀναμενόταν γιὰ ὅποιον θὰ ἀρνιόνταν τὸν Χριστό. Ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς σαράντα δὲν ἄντεξε καὶ ἔτρεξε στὸ λουτρό· πέθανε ὅμως ἀμέσως ἀπὸ τὴ θερμοκρασιακὴ ἀντίθεση. Ἕνας Ρωμαῖος φύλακας, ποὺ ἔβλεπε τοὺς ἀγγέλους νὰ κατεβαίνουν μὲ στεφάνια πάνω ἀπὸ τοὺς μάρτυρες, ἐγκατέλειψε τὴ θέση του, ἔβαλε τὰ ἐνδύματά του στὸ ἔδαφος καὶ μπῆκε ὁ ἴδιος στὴ λίμνη — συμπληρώνοντας τὸν ἀριθμὸ τῶν σαράντα.

Τὸ πρωΐ, οἱ δήμιοι βρῆκαν τοὺς μάρτυρες ἀκόμα ζωντανούς. Τοὺς συνέτριψαν τὰ πόδια καὶ ἔριξαν τὰ σώματά τους στὴ φωτιά, διασκορπίζοντας τὶς στάχτες. Ἕνα ἀπὸ τὰ μέλη τῆς ὁμάδας ἦταν νεαρὸς καὶ ἡ μητέρα του τὸν παρακολουθοῦσε καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ μαρτυρίου, ἐνθαρρύνοντάς τον νὰ μὴν λυγίσει. Ἡ ἑορτή τους συμπίπτει συνήθως μὲ τὴ Μ. Σαρακοστή, καὶ τὰ τσουρεκάκια (λαλαγγίτες) ποὺ τρώγονται τὴν ἡμέρα ἐκείνη ἔχουν 40 διασταυρωμένα τμήματα.