Ἅγιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας

Ὁ Ἀντώνιος γεννήθηκε στὴν Κόμα τῆς Αἰγύπτου τὸ 251 ἀπὸ εὔπορη οἰκογένεια. Σὲ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν, μετὰ τὸν θάνατο τῶν γονέων του, ἄκουσε στὴν Ἐκκλησία τὸ εὐαγγελικὸ ρητὸ «πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς» (Ματθ. 19,21) καὶ τὸ ἔλαβε προσωπικά. Διάθεσε ὁλόκληρη τὴν περιουσία του καὶ ἐγκαταστάθηκε ἀρχικὰ στὴν ἄκρη τοῦ χωριοῦ, ἀργότερα στὸν παρακείμενο τάφο, καὶ τέλος στὴν ἔρημο.

Ἀπὸ τὸ 270 περίπου ἔζησε ἀπομονωμένος σὲ ἕνα ἐγκαταλελειμμένο ρωμαϊκὸ φρούριο στὴν Πισπίρ τῆς αἰγυπτιακῆς ἐρήμου, ὅπου τὸν ἐπεσκέπτονταν ἀκόμα καὶ αὐτοκράτορες (Κωνσταντῖνος, Κωνστάντιος) γιὰ συμβουλές. Ἡ ἐσωτερικὴ μάχη μὲ τοὺς δαίμονες ποὺ περιγράφει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος στὸν «Βίο» του ἔγινε τὸ ἀρχέτυπο τῆς πνευματικῆς ἀσκήσεως γιὰ ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση.

Ἐκοιμήθη σὲ ἡλικία 105 ἐτῶν τὸ 356 μ.Χ. Ὁ «Βίος Ἀντωνίου» τοῦ Ἀθανασίου διεδόθη εὐρύτατα καὶ ἐπηρέασε τὴ δυτικὴ μοναχικὴ παράδοση μέσω τοῦ Ἀθανασίου ποὺ ἐξορίστηκε στὴν Τρέβηρο. Θεωρεῖται «πατὴρ τοῦ μοναχισμοῦ» — ὁ πρῶτος ποὺ συνέλαβε τὴν ἐρημίτικη ζωὴ ὡς αὐτοτελῆ πνευματικὴ ὁδό.