Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος Ἀντιοχείας

Ὁ Ἰγνάτιος ὑπῆρξε μαθητὴς τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννη καὶ τρίτος ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας μετὰ τοὺς ἀποστόλους Πέτρο καὶ Εὐόδιο. Τὸ προσωνύμιο «Θεοφόρος» (αὐτὸς ποὺ φέρει τὸν Θεὸ μέσα του) συνδέεται μὲ τὴν παράδοση ὅτι ἦταν τὸ παιδὶ ποὺ ὁ Κύριος εἶχε τοποθετήσει στὸ μέσον τῶν ἀποστόλων (Ματθ. 18,2).

Στὸ διωγμὸ τοῦ Τραϊανοῦ συνελήφθη καὶ μεταφέρθηκε δέσμιος ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια στὴ Ρώμη γιὰ νὰ ριχτεῖ στὰ θηρία τοῦ Κολοσσαίου. Κατὰ τὴ μακρὰ διαδρομὴ ἔγραψε ἑπτὰ ἐπιστολὲς ποὺ διασώζονται ἀκέραιες — πρὸς τοὺς Ἐφεσίους, Μαγνησιεῖς, Τραλλιανούς, Ρωμαίους, Φιλαδελφεῖς, Σμυρναίους, Πολύκαρπο. Σὲ αὐτὲς διατυπώνει γιὰ πρώτη φορὰ συστηματικὰ τὴ θεολογία τῆς ἐπισκοπικῆς ἱεραρχίας («Χωρὶς ἐπισκόπου μηδεὶς πρασσέτω») καὶ τὴν ἔννοια τῆς καθολικότητας τῆς Ἐκκλησίας («ὅπου ἂν ᾖ Χριστὸς Ἰησοῦς, ἐκεῖ ἡ καθολικὴ Ἐκκλησία»). Μαρτύρησε στὰ θηρία γύρω στὰ 107 μ.Χ.