Ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστής
Απολυτίκιο
Τὸν τοῦ Ἁγίου Ὄρους τὸν θεῖον ἀσκητήν, καὶ ἡσυχίας ἁγίας τὸν διδάσκαλον, Ἰωσὴφ τὸν Σπηλαιώτην, εὐλαβῶς ἀνυμνήσωμεν, βοῶντες· πάτερ ὅσιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Βίος
Ὁ Ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστὴς εἶναι ὁ ἀρχιτέκτονας τῆς ἀναγέννησης τοῦ ἁγιορειτικοῦ μοναχισμοῦ τοῦ 20οῦ αἰώνα. Ὅλες οἱ μεγάλες μονὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους σήμερα συνδέονται μὲ τὴ συνοδεία του.
Γεννήθηκε στὴν Πάρο τὸ 1897. Σὲ ἡλικία 24 ἐτῶν ἀναχώρησε γιὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἀναζητώντας ἕναν Γέροντα ποὺ θὰ τοῦ δίδασκε τὴν ἡσυχαστικὴ ζωή. Ἀσκήτευσε διαδοχικὰ στὰ Καρούλια, στὴ Νέα Σκήτη, στὴ Σκήτη τοῦ Ἁγίου Βασιλείου καὶ τέλος στὰ Σπήλαια τοῦ Ἁγίου Πέτρου τοῦ Ἀθωνίτου, ὅπου ἔζησε σὲ ἄκρα φτώχεια καὶ ἀδιάκοπη προσευχή.
Ἡ συνοδεία του — ποὺ περιελάμβανε τοὺς μετέπειτα γέροντες Ἐφραὶμ Φιλοθεΐτη, Χαράλαμπο Διονυσιάτη, Ἰωσὴφ Βατοπαιδινό, καὶ ἄλλους — ἀναζωογόνησε τὶς ἀκόλουθες δεκαετίες τὶς μεγάλες μονὲς (Φιλοθέου, Καρακάλλου, Ξηροποτάμου, Διονυσίου, Βατοπαιδίου) ποὺ εἶχαν περιπέσει σὲ μαρασμό.
Στάθηκε ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀκριβεῖς διδασκάλους τῆς νοερᾶς προσευχῆς στὴ νεώτερη ἐποχή. Ἡ ἀλληλογραφία του («Ἔκφρασις Μοναχικῆς Ἐμπειρίας») ἐκδόθηκε καὶ ἀποτελεῖ θεμελιακὸ κείμενο τῆς νεώτερης ἡσυχαστικῆς θεολογίας.
Ἐκοιμήθη στὶς 15 Αὐγούστου 1959. Ἀνακηρύχθηκε ἅγιος ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὸ 2020. Ἑορτάζεται στὶς 15 Αὐγούστου.