Ἅγιος Παχώμιος ὁ Μέγας

Ὁ Παχώμιος γεννήθηκε στὴ Θηβαΐδα τῆς Αἰγύπτου τὸ 292 ἀπὸ εἰδωλολατρικὴ οἰκογένεια. Στρατεύθηκε ἀναγκαστικὰ στὸ ρωμαϊκὸ στρατὸ τοῦ Κωνσταντίνου, καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς θητείας του βίωσε τὴν ἀγάπη τῶν χριστιανῶν: σὲ μία πόλη ποὺ διέρχονταν ἁλυσοδεμένοι, οἱ ντόπιοι χριστιανοὶ τοῦ ἔφεραν τροφὴ καὶ νερό. Συνταράχθηκε καὶ βαπτίστηκε.

Μετὰ τὴν ἀπόλυσή του ἀναζήτησε τὸν ἀναχωρητὴ Παλαμώνα ποὺ τὸν δίδαξε τὴν ἐρημίτικη ζωή. Σύντομα ὅμως ἔλαβε ὅραμα: ὁ Θεὸς τοῦ ἔδειξε νὰ ὀργανώσει τὸν μοναχισμὸ σὲ κοινοβιακὴ μορφή — ὅπου οἱ μοναχοὶ θὰ ζοῦν μαζί, θὰ ἐργάζονται μαζί, θὰ προσεύχονται μαζί. Ἵδρυσε τὸ πρῶτο κοινόβιο στὸ Ταβέννησι (~320 μ.Χ.).

Στὴν κοίμησή του τὸ 348, ὑπό τὴν δικαιοδοσία του βρίσκονταν ἐννέα ἀνδρικὰ καὶ δύο γυναικεῖα μοναστήρια μὲ συνολικὰ 7.000 μοναχούς. Συνέταξε τὸν πρῶτο μοναστικὸ Κανόνα, ποὺ ἐπηρέασε τὸν Ἅγιο Βασίλειο καὶ ἀργότερα τὸν Ἅγιο Βενέδικτο. Ἂν ὁ Ἀντώνιος εἶναι ὁ πατὴρ τοῦ ἐρημητισμοῦ, ὁ Παχώμιος εἶναι ὁ πατὴρ τοῦ κοινοβίου.