Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης
Απολυτίκιο
Τῆς Φαρασιωτῶν βλαστὸν καὶ Ἁγιωνύμου ναύτην, ἀσκητῶν τῶν νεωτέρων στῦλον, καὶ Ὀρθοδόξων στήριγμα, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, βοῶντες ἐκ ψυχῆς θερμῶς αὐτῷ· πάτερ ἅγιε δυσώπει διηνεκῶς, ὑπὲρ πάντων δεόμενος, τῶν εὐλαβῶς βοώντων σοι, χαίροις τῆς Ἑλλάδος καύχημα.
Βίος
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ἀναδείχθηκε σὲ μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἀγαπητὲς φυσιογνωμίες τοῦ ὀρθόδοξου μοναχισμοῦ τοῦ 20οῦ αἰώνα. Γεννήθηκε στὰ Φάρασα τῆς Καππαδοκίας λίγο πρὶν τὴν Ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν. Βαπτίστηκε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀρσένιο τὸν Καππαδόκη, ὁ ὁποῖος προφήτευσε τὴ μοναχικὴ πορεία του.
Μετὰ τὴ θητεία του στὸν Ἑλληνικὸ Στρατὸ — ὅπου διακρίθηκε γιὰ τὸ θάρρος καὶ τὴν αὐταπάρνησή του — ἀναχώρησε τὸ 1953 γιὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Πέρασε ἀπὸ διάφορα Κελλιὰ καὶ Σκῆτες· ἀσκήτευσε σὲ ἐρημοτόπους ὅπως τὸ Καθίσμα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὅπου ἔζησε σὲ ἄκρα φτώχεια καὶ προσευχή.
Ἀπὸ τὸ 1979 ἕως τὴν κοίμησή του στὶς 12 Ἰουλίου 1994 ἔζησε στὸ Κελλὶ τῆς Παναγούδας στὶς Καρυές, ὅπου δέχθηκε χιλιάδες προσκυνητές. Ἡ διδασκαλία του — συγκεντρωμένη στὰ ἔργα «Λόγοι» (Ε’ τόμοι) — ἀφορᾷ τὸν πνευματικὸ ἀγώνα, τὴν οἰκογένεια, τὴν Ἐκκλησία, τὰ ἔσχατα, τὴ φιλακολουθία.
Ἀνακηρύχθηκε ἅγιος ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2015. Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στὶς 12 Ἰουλίου, τὴν ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του.