Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης

Ὁ Συμεὼν Ἀντόνωφ —τὸ κατὰ κόσμον ὄνομα τοῦ Σιλουανοῦ— γεννήθηκε σὲ ἕνα χωριὸ τῆς Ρωσίας τὸ 1866. Νεαρὸς ἔζησε σὲ ἁμαρτωλὲς ἐκτροπές, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ μιὰ προσωπικὴ ἐμπειρία τῆς θείας χάριτος ἀναχώρησε γιὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἐκάρη μοναχὸς στὴν ρωσικὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος (1892).

Ἔζησε σαράντα ἕξι χρόνια στὴ μονὴ ὡς ταπεινὸς οἰκονόμος καὶ ἐργάτης, διατηρώντας ἀδιάλειπτη νοερὰ προσευχή. Στὰ τελευταῖα χρόνια του συνέγραψε σύντομα ἀλλὰ βαθύτατα κείμενα γιὰ τὴν προσευχή, τὴν ταπείνωση καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς ἐχθρούς, ποὺ διέσωσε ὁ μαθητής του Ἀρχιμ. Σωφρόνιος Σαχάρωφ.

Ἡ διδασκαλία του ἀφορᾶ τὴν «προσευχὴ γιὰ ὅλον τὸν κόσμο» — ὁ μοναχὸς δὲν ἀποστερεῖται ἀπὸ τὸν κόσμο, τὸν φέρει στὴν καρδιά του. Ἀνεκηρύχθη ἅγιος τὸ 1987 ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἡ ἐπιρροή του εἶναι καθοριστικὴ στὴ σύγχρονη ὀρθόδοξη πνευματικότητα.