Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος

Στὸ ὄρος Θαβὼρ ὁ Χριστὸς «μετεμορφώθη» ἐνώπιον τριῶν μαθητῶν, «καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος». Στὴν εἰκόνα ὁ Κύριος στέκεται στὴν κορυφή, μέσα σὲ μιὰ μανδόρλα (δόξα) ἀπὸ ἀκτινοβόλο φῶς· δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Ἠλίας — ὁ Νόμος καὶ οἱ Προφῆτες ποὺ μαρτυροῦν γι’ Αὐτόν.

Κάτω, οἱ τρεῖς μαθητὲς πέφτουν κατάχαμα, θαμβωμένοι. Τὸ φῶς δὲν εἶναι φυσικὸ οὔτε ζωγραφικὴ σύμβαση: εἶναι τὸ ἄκτιστο φῶς, ἡ ἴδια ἡ θεία ἐνέργεια ποὺ εἶδαν οἱ ἅγιοι — τὸ θεμέλιο τῆς ἡσυχαστικῆς θεολογίας τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Οἱ τολμηρὲς λευκὲς ἀνταύγειες εἶναι τὸ προσωπικὸ ἀποτύπωμα τοῦ Θεοφάνη.