Ο ευαγγελιστής Λουκάς παρουσιάζει σήμερα δύο θαύματα που φανερώνουν την εξουσία του Κυρίου επάνω στην ασθένεια και τον θάνατο. Η αιμορροούσα γυναίκα που υπέφερε δώδεκα χρόνια και η δωδεκάχρονη κόρη του αρχισυναγώγου Ιαείρου συναντούν τον Χριστό με διαφορετικό τρόπο· και οι δύο όμως λαμβάνουν θεραπεία και ζωή. Η Εκκλησία μάς καλεί να δούμε σε αυτές τις διηγήσεις όχι απλώς παρελθόντα γεγονότα, αλλά την προσωπική μας συνάντηση με τον Χριστό.
Η πίστη που αγγίζει τον Χριστό
Η αιμορροούσα πλησιάζει τον Ιησού μέσα στο πλήθος και αγγίζει την άκρη του ενδύματός Του. Αμέσως θεραπεύεται. Ο Κύριος ρωτά: «Τίς ὁ ἁψάμενός μου;» Ο Πέτρος απορεί, γιατί το πλήθος Τον πιέζει· αλλά ο Χριστός αισθάνθηκε δύναμη να βγαίνει από Αυτόν. Η γυναίκα, τρέμοντας, ομολογεί δημόσια το θαύμα και ακούει: «Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην».
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί ότι πολλοί άγγιζαν τον Χριστό, αλλά μόνο μία Τον άγγιξε με πίστη. Η θεραπεία δεν δόθηκε μηχανικά από το άγγιγμα, αλλά από την εμπιστοσύνη της καρδιάς. Γι’ αυτό και ο Χριστός αναδεικνύει δημόσια την πίστη της: για να διδαχθεί το πλήθος, αλλά και για να λάβει η ίδια πληρότητα ειρήνης.
Από τον φόβο στην εμπιστοσύνη
Ο Ιάειρος, αρχισυνάγωγος, πέφτει στα πόδια του Ιησού για τη μοναχοκόρη του. Ενώ πηγαίνουν, έρχεται η είδηση ότι το κορίτσι πέθανε. Ο Κύριος του λέει: «Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται». Η προτροπή αυτή δεν είναι ψυχολογική παρηγοριά, αλλά κλήση σε αυτοπαράδοση. Ο Ιάειρος καλείται να περάσει από τον φόβο του θανάτου στην εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Χριστού.
Αυτό είναι το κέντρο της σημερινής περικοπής: ο Θεός που αποκαλύπτεται λέει στον άνθρωπο «μη φοβού». Όπως στους Πατριάρχες, στους Προφήτες, στην Παναγία, έτσι και σε κάθε πιστό, η παρουσία του Κυρίου διώχνει τον φόβο και γεννά πίστη. Ο φόβος παραλύει, ενώ η πίστη ανοίγει τον δρόμο για το θαύμα.
Ο Χριστός, κύριος της ζωής
Φθάνοντας στο σπίτι, ο Ιησούς λέει ότι το κορίτσι «καθεύδει» — όχι για να αρνηθεί τον θάνατο, αλλά για να φανερώσει ότι ο θάνατος μπροστά Του δεν είναι οριστικός. Οι άνθρωποι γελούν, αλλά Εκείνος, κρατώντας το χέρι της, λέει: «Ἡ παῖς, ἐγείρου». Το πνεύμα επιστρέφει, το κορίτσι σηκώνεται και ο Χριστός διατάσσει να της δώσουν να φάει.
Η ανάσταση αυτή προεικονίζει τη δική Του Ανάσταση και βεβαιώνει τη δική μας. Ο Χριστός δεν είναι απλώς διδάσκαλος ή θεραπευτής· είναι ο Υἱός του Θεού που έχει εξουσία επάνω στη ζωή και τον θάνατο. Η πίστη στον Χριστό δεν είναι αφηρημένη ιδέα, αλλά σχέση με το πρόσωπο που νικά τον θάνατο.
Η εφαρμογή στη ζωή μας
Ο Χρυσόστομος υπογραμμίζει ότι η πίστη είναι μεγάλο και σωτήριο αγαθό, αλλά χρειάζεται και ορθό τρόπο ζωής. Για τον Ιάειρο, ο ορθός τρόπος ήταν η υπακοή στην υπέρλογη προτροπή του Χριστού· για την αιμορροούσα, η ταπεινή και επίμονη προσέγγιση. Και για εμάς, η πίστη εκφράζεται ως εμπιστοσύνη, υπακοή και μετάνοια.
Στις δικές μας ασθένειες, απώλειες και φόβους, ο Χριστός σήμερα μας λέει: «Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε». Ας Τον αγγίξουμε με την πίστη της αιμορροούσης και ας Τον ακολουθήσουμε με την υπακοή του Ιαείρου, για να γευθούμε τη ζωή που δεν τελειώνει, τη Βασιλεία Του.
Σχετικά: Το νόημα της λειτουργίας και το κήρυγμα αυτής της Κυριακής, σε απλή γλώσσα, στη «Φωνή Κυρίου» της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος: apostoliki-diakonia.gr/fk