Ἅγιος Χαράλαμπος ὁ Ἱερομάρτυς

Ὁ Χαράλαμπος ἐχειροτονήθη ἐπίσκοπος Μαγνησίας τῆς Μ. Ἀσίας στὴν ἐποχὴ τῶν Ἀποστόλων ἢ λίγο μετά. Διηκόνησε σὲ αὐτὴ τὴ θέση γιὰ δεκαετίες, κηρύττοντας μὲ θαυματουργικὰ σημεῖα. Ἡ μακρότατη ζωή του (ἕως 113 ἐτῶν) ἔγινε ἡ ἴδια θαῦμα ποὺ ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε γιὰ νὰ ἐξαπλωθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο.

Στὸ τέλος τῆς ζωῆς του, ἐπὶ τοῦ αὐτοκράτορος Σεπτιμίου Σεβήρου (192-211), συνελήφθη γιὰ τὴν πίστη του. Ὁ ἔπαρχος Λεύκιος διέταξε νὰ τὸν δεσμεύσουν καὶ νὰ τοῦ κατασπαράξουν τὸ σῶμα μὲ σιδερένια νύχια. Ὁ Ἅγιος ὑπέμεινε χωρὶς νὰ κλάψει· λέγεται μάλιστα ὅτι ἀστειεύτηκε πρὸς τοὺς δημίους, λέγοντας ὅτι μὲ τὰ βασανιστήρια τοῦ ἔκαναν νὰ ἀνανεωθεῖ. Τέλος ἀπεκεφαλίστηκε.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται μὲ ξεχωριστὴ θερμότητα στὴν Ἑλλάδα. Θεωρεῖται ὁ προστάτης κατὰ τῶν ἐπιδημιῶν, εἰδικὰ τῆς πανώλης. Πολλὰ χωριὰ τὸν ἔχουν πολιοῦχο, καὶ ἡ Καρδίτσα διατηρεῖ ζωντανὲς τοπικὲς παραδόσεις ποὺ συνδέονται μὲ θαυματουργικὲς θεραπεῖες. Στὴν εἰκονογραφία ἐμφανίζεται γέρων, μὲ μακρὰ λευκὰ γενειάδα, κρατώντας Εὐαγγέλιο.