Ἅγιος Λουκᾶς ὁ Ἰατρὸς Συμφερουπόλεως
Απολυτίκιο
Λουκᾶν τὸν θαυματουργὸν τῆς Συμφερουπόλεως, Κριμαίας Ἀρχιεπίσκοπον, νεοφανῆ τῆς πίστεως ὁμολογητήν, ἰατρὸν τὸν θεόσοφον, καὶ ποιμένα τὸν εὐφρόσυνον, ὕμνοις τιμήσωμεν, βοῶντες αὐτῷ· πρέσβευε τῷ Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Βίος
Σπάνιος συνδυασμὸς κορυφαίου χειρουργοῦ καὶ ἁγίου ἀρχιεπισκόπου, ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ὁ Ἰατρός εἶναι μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἐντυπωσιακὲς μορφὲς τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ 20οῦ αἰώνα. Σπούδασε ἰατρικὴ στὸ Κίεβο, εἰδικεύθηκε στὴ χειρουργικὴ καὶ ἀνέπτυξε νέες τεχνικὲς ἀναισθησίας ποὺ καταγράφηκαν στὸ μνημειῶδες ἔργο του «Δοκίμια γιὰ τὴν Πυώδη Χειρουργικὴ» — ἔργο ποὺ τιμήθηκε μὲ τὸ Κρατικὸ Βραβεῖο Στάλιν τὸ 1946.
Ἐχήρευσε τὸ 1919 καὶ τὸ 1921 χειροτονήθηκε ἱερέας. Τὸ 1923 ἐκάρη μοναχὸς ὡς Λουκᾶς καὶ χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος. Ἐξορίσθηκε τρεῖς φορές (1923–1926, 1930–1933, 1937–1942) σὲ Σιβηρία καὶ Ἀρχάγγελσκ — συνολικὰ 11 χρόνια. Καὶ στὶς ἐξορίες συνέχιζε τὸ διπλὸ ἔργο τοῦ ἀρχιερέως καὶ τοῦ χειρουργοῦ, σώζοντας ἀναρίθμητες ζωὲς στὰ στρατιωτικὰ νοσοκομεῖα τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ἀπὸ τὸ 1946 ἐγκαταστάθηκε ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως καὶ Κριμαίας. Συνέχισε νὰ χειρουργῇ ἀδάπανα μέχρι ποὺ ἔχασε τὴν ὅρασή του. Ἐκοιμήθη στὶς 11 Ἰουνίου 1961. Ἀνακηρύχθηκε ἅγιος ἀπὸ τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία τὸ 1995· ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὸ 2000. Ἑορτάζεται στὶς 11 Ἰουνίου.