Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης

Ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης γεννήθηκε τὸ 1840 στὸ χωριὸ Φάρασα τῆς Καππαδοκίας ἀπὸ εὐσεβεῖς ἕλληνες γονεῖς, τοὺς Ἐλευθέριο καὶ Βαρβάρα Ἀνεζῆ· τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Θεόδωρος. Ὀρφάνεψε νωρίς ἀπὸ τοὺς γονεῖς του καὶ ἀνατράφηκε ἀπὸ μία θεία του, μαζὶ μὲ τὸν μεγαλύτερο ἀδελφὸ τοῦ Βλάση. Σὲ νεαρὴ ἡλικία στάλθηκε γιὰ σπουδὲς στὴ Νίγδη καὶ μετὰ στὴν Σμύρνη, ὅπου ἐκπαιδεύθηκε ὡς δάσκαλος. Νεκρομονάχισε στὴ Μονὴ Τιμίου Προδρόμου τῶν Φλαβιανῶν καὶ τὸ 1840 χειροτονήθηκε διάκονος, ἔπειτα πρεσβύτερος, καὶ ἀπεστάλη πίσω στὰ Φάρασα ὡς ἐφημέριος καὶ διδάσκαλος.

Ἐπὶ πεντήντα πέντε συναπτὰ ἔτη ὑπηρέτησε ὡς πατρικὸς ποιμένας τῶν ἕξι ἑλληνόφωνων χωριῶν τῶν Φαράσων. Ἀσκήτευε αὐστηρά: ἔτρωγε μόνον μίαν φορὰν τὴν ἡμέρα, κοιμόταν λίγο, διέμενε ὁλημερὶς ἐν προσευχῇ. Δίδασκε τὰ ἑλληνόπουλα γράμματα, ἑρμήνευε τὶς Γραφές, καὶ ἐτελοῦσε τὶς θεῖες λειτουργίες μὲ τόση κατάνυξη ποὺ καὶ μουσουλμάνοι Τοῦρκοι κατέφευγαν εἰς αὐτὸν διὰ θεραπείαν. Ἐθεωρεῖτο θαυματουργὸς ἀπὸ τοὺς συμπατριῶτες του· διώχνει δαίμονας, θεράπευσε ἀρρώστιες, ἔκανε νὰ ἀναβλύσει ὕδωρ ἀπὸ τὴν ξηρὰ γῆ, εὐλογοῦσε τὰ τέκνα τῶν στείρων γυναικῶν.

Στὶς 7 Αὐγούστου 1924 βάπτισε ἕνα νεογνὸ τοῦ χωριοῦ — τὸν Ἀρσένιο Ἐζνεπίδη — δίνοντάς του τὸ ὄνομά του καὶ προφητεύοντας ὅτι «αὐτὸ τὸ παιδὶ θὰ γίνει μοναχός», γεγονὸς ποὺ ἐκπληρώθηκε ὅταν ὁ νεογνὸς ἔγινε ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης. Στὴν Ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν τοῦ 1924 ὁ γέρων Ἀρσένιος, ἑβδομηνταπενταετὴς πλέον, ὁδήγησε τοὺς Φαρασιῶτες στὴν Ἑλλάδα, λέγοντας ὅτι «θὰ ζήσει σαράντα ἡμέρες ἀκόμη» μετὰ τὴν ἄφιξη — καὶ πράγματι ἐκοιμήθη ἀκριβῶς σαράντα ἡμέρες ἀργότερα στὴν Κέρκυρα, στὶς 10 Νοεμβρίου 1924. Τὰ ἱερὰ λείψανά του μεταφέρθηκαν τὸ 1970 ἀπὸ τὸν πνευματικὸ τέκνο του Παΐσιο στὸ Ἡσυχαστήριο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στὴ Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης. Ἀνακηρύχθηκε ἅγιος ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὸ 1986.