Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, κατά κόσμον Πρόχορος Μοσνίν, γεννήθηκε στο Κουρσκ της Ρωσίας το 1754 (κατ’ άλλες πηγές το 1759), σε οικογένεια ευσεβών εμπόρων. Ο πατέρας του, Ισίδωρος, πέθανε όταν εκείνος ήταν μικρό παιδί, και τον μεγάλωσε η μητέρα του, Αγάθη. Η παράδοση διασώζει ότι σε ηλικία επτά ετών έπεσε από το καμπαναριό του ναού που έχτιζε η οικογένεια και σώθηκε αβλαβής, και ότι λίγα χρόνια αργότερα, βαριά άρρωστος, θεραπεύτηκε όταν προσκύνησε τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Κουρσκ.

Το 1778 εισήλθε ως δόκιμος στο Ερημητήριο του Σάρωφ. Το 1786 εκάρη μοναχός με το όνομα Σεραφείμ και χειροτονήθηκε διάκονος, και το 1793 ιερέας. Ως διάκονος, κατά τη Θεία Λειτουργία της Μεγάλης Πέμπτης, είδε τον Χριστό να εισέρχεται στον ναό μαζί με τις ουράνιες δυνάμεις, εμπειρία που τον συγκλόνισε για όλη του τη ζωή.

Από το 1794 αποσύρθηκε σε ένα ξύλινο κελλί μέσα στο δάσος, λίγα χιλιόμετρα από τη μονή. Έδωσε σε σημεία του δάσους ονόματα των Αγίων Τόπων (Βηθλεέμ, Ιορδάνης, Γολγοθάς) και προσευχόταν σε καθένα με τα αναγνώσματα του Ευαγγελίου. Ζούσε με αυστηρή νηστεία και αδιάλειπτη προσευχή. Το 1804 ληστές που νόμιζαν ότι έκρυβε χρήματα τον χτύπησαν άγρια· τους συγχώρησε και ζήτησε να μην τιμωρηθούν, αλλά έμεινε σκυφτός για την υπόλοιπη ζωή του. Ακολούθησαν χίλιες ημέρες και χίλιες νύχτες προσευχής επάνω σε έναν βράχο, με τα λόγια του τελώνη: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ».

Το 1810 επέστρεψε στη μονή και έζησε έγκλειστος στο κελλί του επί δεκαπέντε χρόνια. Το 1825 άνοιξε την πόρτα του στον κόσμο και τα τελευταία χρόνια της ζωής του δέχθηκε χιλιάδες ανθρώπους. Υποδεχόταν τον καθένα με τον χαιρετισμό «Χαρά μου, Χριστός ανέστη!». Φρόντισε ιδιαίτερα τη γυναικεία μοναστική κοινότητα του Ντιβέγιεβο, που τον θεωρεί πνευματικό της πατέρα. Από αυτόν σώζεται η γνωστή φράση: «Απόκτησε ειρηνικό πνεύμα, και χιλιάδες γύρω σου θα σωθούν».

Τον Νοέμβριο του 1831 συνομίλησε με τον Νικόλαο Μοτοβίλωφ για τον σκοπό της χριστιανικής ζωής, που κατά τον άγιο είναι «η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος του Θεού». Η νηστεία, η αγρυπνία, η προσευχή και η ελεημοσύνη, έλεγε, είναι μέσα και όχι σκοπός. Ο Μοτοβίλωφ κατέγραψε ότι κατά τη συζήτηση είδε το πρόσωπο του αγίου να λάμπει περισσότερο από τον ήλιο. Η συνομιλία αυτή είναι από τα γνωστότερα κείμενα της ορθόδοξης πνευματικότητας.

Εκοιμήθη στις 2 Ιανουαρίου 1833, γονατιστός μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου της Κατανύξεως, την οποία αποκαλούσε «Χαρά όλων των χαρών». Η Ρωσική Εκκλησία τον κατέταξε στους αγίους το 1903. Τα λείψανά του, που χάθηκαν μετά την επανάσταση του 1917, βρέθηκαν το 1991 και φυλάσσονται στη Μονή του Ντιβέγιεβο. Η μνήμη του τιμάται στις 2 Ιανουαρίου και στις 19 Ιουλίου, ημέρα της ανακομιδής των λειψάνων του.