Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ένα από τα παραδοσιακά αυτοκέφαλα Πατριαρχεία της Ορθοδοξίας και η εθνική Εκκλησία των Σέρβων.
Ο Άγιος Σάββας και η αυτοκεφαλία (1219)
Η σερβική κρατική και εκκλησιαστική αυτοτέλεια συνδέεται με τον Άγιο Σάββα (Ράστκο Νεμάνια), νεότερο γιο του ιδρυτή της δυναστείας Στέφανου Νεμάνια. Ο Άγιος Σάββας μόνασε στο Άγιον Όρος και ίδρυσε εκεί τη Σερβική Μονή Χιλανδαρίου (1198). Το 1219 ταξίδεψε στη Νίκαια, όπου ο εξόριστος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μανουήλ Α’ του χορήγησε αυτοκεφαλία και τον χειροτόνησε πρώτο αρχιεπίσκοπο Σερβίας.
Η ανύψωση σε Πατριαρχείο (1346)
Επί του τσάρου Στέφανου Δουσάν, η Σερβική Εκκλησία ανυψώθηκε σε Πατριαρχείο με έδρα το Πεκ (Pec). Η πράξη έγινε μονομερώς και προκάλεσε αναθεματισμούς από την Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι αργότερα ήρθησαν.
Η οθωμανική περίοδος
Μετά την κατάκτηση της Σερβίας, το Πατριαρχείο Πεκ καταργήθηκε από τους Οθωμανούς (1463) και αποκαταστάθηκε το 1557 χάρη στις προσπάθειες του Σέρβου μεγάλου βεζίρη Μεχμέτ Σοκόλοβιτς. Καταργήθηκε ξανά το 1766. Η σερβική εκκλησιαστική κληρονομιά διατηρήθηκε μέσω τοπικών μητροπόλεων.
Η σύγχρονη ενοποίηση (1920)
Με τη δημιουργία του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι διάφορες σερβικές εκκλησιαστικές περιοχές ενώθηκαν και το 1920 αναγνωρίστηκε εκ νέου το Πατριαρχείο, με έδρα το Βελιγράδι.
Δοκιμασίες του 20ού αιώνα
Η Εκκλησία υπέστη βαρύτατες δοκιμασίες: γενοκτονία στο κράτος του Άντε Πάβελιτς (Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος), διωγμό από το κομμουνιστικό καθεστώς του Τίτο, και τους πολέμους της δεκαετίας του 1990 με τραγικές απώλειες σε ναούς και μοναστήρια στο Κοσσυφοπέδιο. Σήμερα το Πατριαρχείο διαποιμαίνει σερβόφωνες κοινότητες σε όλη την πρώην Γιουγκοσλαβία και τη διασπορά.